Pytacie mnie co z przyszłym rokiem bo nie ma żadnych informacji, więc wywołany do tablicy odpowiadam. W sezonie 2010 będę jeździł w grupie ISD Neri (chyba że zmieni się nazwa), kontrakt podpisałem w zeszłym tygodniu, taki mały urodzinowy prezent ;) W przyszłym roku będzie sporo zmian:
personalnych - przychodzi między innymi Rujano bez dwóch zdań wzmocnienie na klasyfikację generalną takich wyścigów jak np.: Giro,
sprzętowych - będziemy jeździć na rowerach Cipollini – nowość na światowym rynku, również Mario zaprojektuje nasze stroje podobnie jak w tym roku.
Kalendarz starów – we wstępnym widziałem Tirreno-Adriatco, Milano-Sanremo, Giro d’Italia, Giro di Lombardia i nasz wyścig Solidarności i Olimpijczyków.
To tyle co mogę dzisiaj zdradzić.... [rozwiń]

Pytacie mnie co z przyszłym rokiem bo nie ma żadnych informacji, więc wywołany do tablicy odpowiadam. W sezonie 2010 będę jeździł w grupie ISD Neri (chyba że zmieni się nazwa), kontrakt podpisałem w zeszłym tygodniu, taki mały urodzinowy prezent ;) W przyszłym roku będzie sporo zmian:
personalnych - przychodzi między innymi Rujano bez dwóch zdań wzmocnienie na klasyfikację generalną takich wyścigów jak np.: Giro,
sprzętowych - będziemy jeździć na rowerach Cipollini – nowość na światowym rynku, również Mario zaprojektuje nasze stroje podobnie jak w tym roku.
Kalendarz starów – we wstępnym widziałem Tirreno-Adriatco, Milano-Sanremo, Giro d’Italia, Giro di Lombardia i nasz wyścig Solidarności i Olimpijczyków.
To tyle co mogę dzisiaj zdradzić. [schowaj]

Komentarze:

nie ma jeszcze komentarzy do tej wiadomości

Autor:
Treść:

[schowaj]

W tym roku na zakończenie sezonu bardzo ciężkie i ważne wyścigi, mówię tu oczywiście o Piemonte, Lombardii i wyścigach je poprzedzających. Kiedyś Lombardie mogłem sobie obejrzeć w telewizji, w tym roku sam brałem w niej udział, piękna sprawa być częścią tak pięknego wyścigu.

Na Piemonte miałem przejechać 100-110 km i się wycofać razem z Podgornym, my mieliśmy myśleć tylko o Lombardii. Najważniejsza i najcięższa góra Lombardii, kolarskie sanktuarium - Madonna del Ghisallo, to po tym podjeździe miałem być w pierwsze grupie i ewentualnie pomagać Viscontiemu jeśli będzie taka potrzeba, byłem i to mnie cieszy. Jeszcze niedawno miałem takie nogi, że chciałem się zapaść pod ziemię (np.:TdP), pewnie bym do tej góry nawet nie dojechał, ale są takie dni i takie wyścigi które mogły by trwać i trwać - wtedy kolarstwo jest piękne naprawdę cieszy. Na Lombardii było ok., ale niestety do czasu, jakieś 30 km przed metą czyli g... [rozwiń]

W tym roku na zakończenie sezonu bardzo ciężkie i ważne wyścigi, mówię tu oczywiście o Piemonte, Lombardii i wyścigach je poprzedzających. Kiedyś Lombardie mogłem sobie obejrzeć w telewizji, w tym roku sam brałem w niej udział, piękna sprawa być częścią tak pięknego wyścigu.

Na Piemonte miałem przejechać 100-110 km i się wycofać razem z Podgornym, my mieliśmy myśleć tylko o Lombardii. Najważniejsza i najcięższa góra Lombardii, kolarskie sanktuarium - Madonna del Ghisallo, to po tym podjeździe miałem być w pierwsze grupie i ewentualnie pomagać Viscontiemu jeśli będzie taka potrzeba, byłem i to mnie cieszy. Jeszcze niedawno miałem takie nogi, że chciałem się zapaść pod ziemię (np.:TdP), pewnie bym do tej góry nawet nie dojechał, ale są takie dni i takie wyścigi które mogły by trwać i trwać - wtedy kolarstwo jest piękne naprawdę cieszy. Na Lombardii było ok., ale niestety do czasu, jakieś 30 km przed metą czyli gdy mieliśmy do pokonania ostatnie dwa podjazdy dopadły mnie takie kurcze (zapewne zmęczenie, zimno i stres), że już wtedy mocno się obawiałem co będzie. Ale nie chciałem się poddać, nie tu i teraz. Przedostatni podjazd zacząłem z samego czuba, nogi były mocne, tylko niestety narastały problemy z kurczami i to mnie wykończyło. Do szczytu w pierwszej grupie zabrakło mi 400 może 300 metrów, niby nie dużo ale gdy nie można stanąć w korby wcale nie jest fajnie. Przed ostatnią góra dogoniła mnie druga grupa, pojawił się Goły, zamieniliśmy kilka zdań i gdy zaczął się ostatni podjazd musiałem wręcz stanąć i rozprostować nogi, nie mogłem jechać, przegoniła mnie kolejna grupa kolarzy, wozy techniczne a ja dalej w miejscu. Ale puściło, po 2 może 3 minutach puściło i mogłem powoli kontynuować jazdę, nie chciałem zawracać, dojechałem tak daleko i nie chciałem tak skończyć sezonu tym bardziej że do mety pozostało może 4 km. Skończyłem tak jak skończyłem, ale cieszę się że potrafiłem jechać dobrze, mocno i równo, że byłem tam gdzie miałem być.

To mnie dodatkowo motywuje, sam sobie w duchu kilka razy udowodniłem że potrafię jechać z najlepszymi, że jest to możliwe nawet dla mnie. Jeśli będzie to można wykorzystać w przyszłym roku może będzie jeszcze lepiej. W tym roku to był po prostu nie ten poziom, nie te prędkości po płaskim i pod górkę, podjazdy z innej bajki rozgrywane zupełnie inaczej, jeśli uda się podnieść poziom, schudnąć jeszcze kilogram może półtorej powinno być o wiele lepiej. [schowaj]

Komentarze:

nie ma jeszcze komentarzy do tej wiadomości

Autor:
Treść:

[schowaj]

Tegoroczna edycja wyścigu obchodzącego swoje setne urodziny to jednocześnie mój debiut na tej trasie. Dystans tradycyjny jak to na wyścigi jednodniowe przystało czyli w okolicy 200km.Początek płaski więc szybki, przez pierwszą godzinę średnia prędkość nieco ponad 51 km/h. Wszyscy z niecierpliwością czekali na odjazd, później normalny scenariusz czyli dyktowanie tempa przez ekipy z kolarzami na wygranie. Po drodze do Bolonii dwa podjazdy które wjechała cała grupa, prawdziwa zabawa zaczęła się nieco dalej. W Bolonii na podjeździe San Luca który dzisiaj pokonywaliśmy pięć razy usytuowana była meta, tak samo jak na Giro tyle, że ilość podjazdów znacznie większa. Wczoraj napisałem że jak się będę czuł na pierwszą piętnastkę będę jechał, inaczej do autobusu i trzeba myśleć o jutrzejszym wyścigu. Ale noga była dobra, w sumie od Anglii czuję się nieźle. Do ostatniego podjazdu dojechałem w pierwszej grupie, nie bez przygód, bo dzisiaj pie... [rozwiń]

Tegoroczna edycja wyścigu obchodzącego swoje setne urodziny to jednocześnie mój debiut na tej trasie. Dystans tradycyjny jak to na wyścigi jednodniowe przystało czyli w okolicy 200km.Początek płaski więc szybki, przez pierwszą godzinę średnia prędkość nieco ponad 51 km/h. Wszyscy z niecierpliwością czekali na odjazd, później normalny scenariusz czyli dyktowanie tempa przez ekipy z kolarzami na wygranie. Po drodze do Bolonii dwa podjazdy które wjechała cała grupa, prawdziwa zabawa zaczęła się nieco dalej. W Bolonii na podjeździe San Luca który dzisiaj pokonywaliśmy pięć razy usytuowana była meta, tak samo jak na Giro tyle, że ilość podjazdów znacznie większa. Wczoraj napisałem że jak się będę czuł na pierwszą piętnastkę będę jechał, inaczej do autobusu i trzeba myśleć o jutrzejszym wyścigu. Ale noga była dobra, w sumie od Anglii czuję się nieźle. Do ostatniego podjazdu dojechałem w pierwszej grupie, nie bez przygód, bo dzisiaj pierwszy raz poczułem co znaczy popuścić jak tempo robi Szmyd, ale dogoniłem na zjeździe i został jeden podjazd. Miejscami nachylenie sięga tu do 18% a średnio na dwóch kilometrach wychodzi 10%, uwierzcie mi - jest co jechać i trzeba jechać naprawdę z głową i nie przeceniać swoich sił. Miałem koronkę 27 a mała płyta 39, większość podjazdu jechałem na takim obrocie a miejscami przydało by się jeszcze ciut więcej. Skończyłem 13 co mnie bardzo cieszy, na pewno jest to dobry prognostyk przed Lombardią choć doskonale zdaję sobie sprawę, że tam jest troszkę inny poziom, ale przecież dzisiaj wyprzedziłem Basso a na ostatnich 400m również Cunego. Ale nie chcę jeszcze myśleć o Lombardii, jutro znowu mamy wyścig, przyjedzie Visconti którego dzisiaj nie było, więc wszystko będzie ustawione pod niego, jutro na mecie znów rundy, tym razem osiem z podjazdem oczywiście. Nogi znów zapieką. [schowaj]

Komentarze:

nie ma jeszcze komentarzy do tej wiadomości

Autor:
Treść:

[schowaj]

Kolejny z Włoskich klasyków za mną, po dobrym występie w Cimurri dzisiaj było jeszcze lepiej. Wyścig bardzo ciężki i w dobrej obsadzie, od startu siedem dużych rund i cztery małe na finisz, ostatni kilometr każdej rundy pod górę którą pokonywaliśmy jedenaście razy. Na pierwsze rundzie z przodu utworzyła się grupa 24 kolarzy nie było nikogo z Liquigas, Aqua Sapone i Miche więc pościg był przedni przez 100 km, ale w pierwszej grupie współpraca układał się bardzo dobrze i w takim składzie dojechalimy do ostatniego decydującego podjazdu. Ciężar większości podjazdów wzieliśmy na siebie my, tzn ja i Podgorny, lepsze równe mocne tempo pod górę niż skoki i tempo szarpane. Poza tym Visconti wygrał ten wyścig dwa razy i na dzisiaj również się nastawił co pewnie wiedzieli wszyscy więc czekali na nasz ruch. Wygrał ten którego obawialiśmy się najbardziej czyli Phillippe Gilbert , Visconti skończył 2 wiec bardzo dobrze, nasza praca nie poszła na... [rozwiń]

Kolejny z Włoskich klasyków za mną, po dobrym występie w Cimurri dzisiaj było jeszcze lepiej. Wyścig bardzo ciężki i w dobrej obsadzie, od startu siedem dużych rund i cztery małe na finisz, ostatni kilometr każdej rundy pod górę którą pokonywaliśmy jedenaście razy. Na pierwsze rundzie z przodu utworzyła się grupa 24 kolarzy nie było nikogo z Liquigas, Aqua Sapone i Miche więc pościg był przedni przez 100 km, ale w pierwszej grupie współpraca układał się bardzo dobrze i w takim składzie dojechalimy do ostatniego decydującego podjazdu. Ciężar większości podjazdów wzieliśmy na siebie my, tzn ja i Podgorny, lepsze równe mocne tempo pod górę niż skoki i tempo szarpane. Poza tym Visconti wygrał ten wyścig dwa razy i na dzisiaj również się nastawił co pewnie wiedzieli wszyscy więc czekali na nasz ruch. Wygrał ten którego obawialiśmy się najbardziej czyli Phillippe Gilbert , Visconti skończył 2 wiec bardzo dobrze, nasza praca nie poszła na marne. Ja wziąłem na siebie ostatnią rundę a ostatni podjazd wjechałem już spokojnie.

Za dwa dni kolejny klasyk Giro dell’Emilia tym razem kat 1.HC z bardzo ciężkimi rundami i podjazdem na metę który pamiętam z Giro wtedy skończyłem etap w pierwszej 30 jak będzie jutro nie wiem, jeśli będzie noga na pierwszą 15 będę jechał do końca, jeśli nie wycofam się i nastawię na niedzielę. Jeśli nie wydarzy się nic złego pojadę również Lombardię, na tą chwilę jestem w składzie, ostatecznie będę wiedział w niedzielę. [schowaj]

Komentarze:

nie ma jeszcze komentarzy do tej wiadomości

Autor:
Treść:

[schowaj]

191 km na rundach z ciężkim podjazdem oraz szybkie i kręte rundy w końcówce. Ogólnie czułem się dobrze, wszystkie podjazdy wjeżdżałem w pierwszej grupie w końcówce utworzyła się spora grupa ale bez typowych sprinterów więc trzeba było troszkę popracować aby nie dogonili naszej grupy. Finisz grupy około 40 kolarzy wygrał Pozzato, Visconti 6, Clarke 10, ja 22 więc ogólnie ok.... [rozwiń]

191 km na rundach z ciężkim podjazdem oraz szybkie i kręte rundy w końcówce. Ogólnie czułem się dobrze, wszystkie podjazdy wjeżdżałem w pierwszej grupie w końcówce utworzyła się spora grupa ale bez typowych sprinterów więc trzeba było troszkę popracować aby nie dogonili naszej grupy. Finisz grupy około 40 kolarzy wygrał Pozzato, Visconti 6, Clarke 10, ja 22 więc ogólnie ok. [schowaj]

Komentarze:

nie ma jeszcze komentarzy do tej wiadomości

Autor:
Treść:

[schowaj]

Może nie do końca szczęśliwie ale na plus mogę zaliczyć tegoroczne MŚ.

Na czasówce miałem jeden cel, pojechać dobre, mocne i równe trzy rundy, tu bardzo ważne było dobre rozłożenie sił, udało mi się to i pomimo pechowego i trochę głupiego upadku na którym straciłem kilkanaście sekund myślę że i tak pojechałem nieźle. Nogę miałem dobrą już podczas wyścigu w Anglii i po cichu liczyłem, że może być dobrze, trochę stresu przed startem i po pierwszej rundzie byłem już w miarę spokojny, mogłem jechać równym mocnym tempem. To co zrobił Fabian, jednym słowem – godne naśladowania.

Jeśli chodzi o start wspólny, tego wyścigu bardzo się obawiałem, długi ciężki interwałowy wyścig a ja byłem po czasówce i tygodniowym wyścigu w Anglii. Ale było ok., siła była, niestety przez ostatnie trzy rundy męczyły mnie kurcze mięśni, dawno nie jechałem takiego dystansu w tempie wyścigowym a ostatnie długie tren... [rozwiń]

Może nie do końca szczęśliwie ale na plus mogę zaliczyć tegoroczne MŚ.

Na czasówce miałem jeden cel, pojechać dobre, mocne i równe trzy rundy, tu bardzo ważne było dobre rozłożenie sił, udało mi się to i pomimo pechowego i trochę głupiego upadku na którym straciłem kilkanaście sekund myślę że i tak pojechałem nieźle. Nogę miałem dobrą już podczas wyścigu w Anglii i po cichu liczyłem, że może być dobrze, trochę stresu przed startem i po pierwszej rundzie byłem już w miarę spokojny, mogłem jechać równym mocnym tempem. To co zrobił Fabian, jednym słowem – godne naśladowania.

Jeśli chodzi o start wspólny, tego wyścigu bardzo się obawiałem, długi ciężki interwałowy wyścig a ja byłem po czasówce i tygodniowym wyścigu w Anglii. Ale było ok., siła była, niestety przez ostatnie trzy rundy męczyły mnie kurcze mięśni, dawno nie jechałem takiego dystansu w tempie wyścigowym a ostatnie długie treningi robiłem w domu jeszcze przed Anglią, stąd pewnie problemy tego typu. Sprawdziły się słowa, że jeśli chcesz walczyć na MŚ musisz jechać Vueltę. Ogólnie wyścig był bardzo nerwowy i rozgrywany w mocnym tempie, równym ale mocnym. Fajnie że wygrał Cadel, moim zdaniem Jemu się to naprawdę należało, po tym co przeszedł w tym sezonie, biorąc pod uwagę jakiego miał pecha jest to świetne zakończenie sezonu dla Cadela. Poza tym Cadel pojechał świetnie taktycznie, do końca wyczekał w głównej grupie nie szastając siłami które w pełni wykorzystał na ostatnich dwóch rundach.

Aktualnie: jestem we Włoszech jutro jedziemy Memorial Cimurri, zostaję tu przynajmniej do Giro d’Lombarda, jeszcze nie wiem czy pojadę ten klasyk ale i tak nie wrócę do domu wcześniej bo dwa dni przed Lombardią mamy Giro del Piemonte. Generalnie jeszcze 5-6 wyścigów i koniec sezonu, co w następnym – niestety jeszcze nie wiem ale pracuję nad tym, generalnie chciałbym się jeszcze pościgać. [schowaj]

Komentarze:

nie ma jeszcze komentarzy do tej wiadomości

Autor:
Treść:

[schowaj]

Kolejny debiut w moim kolarskim życiu, tym razem jest to ośmioetapowy wyścig Tour of Britain. Traktowany przeze mnie treningowo i rozgrzewkowo bo nie ścigałem się dość długo, jest do tego celu bardzo dobry, etapy nie długie przez co cały czas coś się dzieje, podjazdy po 2-4 km ale dość strome, brak płaskiego terenu (wyścig jest bardzo interwałowy), mocny wiatr i bardzo szybkie tempo. Jak na razie dopisuje również pogoda, może rano na starcie jest troszkę chłodno, ale najważniejsze że nie pada, bo deszczu obawiałem się tutaj najbardziej. Jak na razie bezkonkurencyjny jest Hagen który wygrał właśnie trzeci etap z rzędu i objął prowadzenie w klasyfikacji generalnej. Niesamowitą siłę i chyba idealne przygotowanie do MŚ ITT pokazał Wiggins, jest niesamowicie silny, na płaskim gdy jego ekipa goniła ucieczkę rozkręcał miejscami do 65 km/h, dobrze że się dzisiaj wycofał to może opłaci się uciekać, bo z nim w peletonie było to raczej bez sensu... [rozwiń]

Kolejny debiut w moim kolarskim życiu, tym razem jest to ośmioetapowy wyścig Tour of Britain. Traktowany przeze mnie treningowo i rozgrzewkowo bo nie ścigałem się dość długo, jest do tego celu bardzo dobry, etapy nie długie przez co cały czas coś się dzieje, podjazdy po 2-4 km ale dość strome, brak płaskiego terenu (wyścig jest bardzo interwałowy), mocny wiatr i bardzo szybkie tempo. Jak na razie dopisuje również pogoda, może rano na starcie jest troszkę chłodno, ale najważniejsze że nie pada, bo deszczu obawiałem się tutaj najbardziej. Jak na razie bezkonkurencyjny jest Hagen który wygrał właśnie trzeci etap z rzędu i objął prowadzenie w klasyfikacji generalnej. Niesamowitą siłę i chyba idealne przygotowanie do MŚ ITT pokazał Wiggins, jest niesamowicie silny, na płaskim gdy jego ekipa goniła ucieczkę rozkręcał miejscami do 65 km/h, dobrze że się dzisiaj wycofał to może opłaci się uciekać, bo z nim w peletonie było to raczej bez sensu, tak na marginesie to chyba wygra ITT podczas MŚ bo wiem że szykował się tylko do tego już od TdF. Jutro i pojutrze mamy dwa najcięższe etapy, trzeba będzie coś popróbować bo muszę sobie poszukać jakiejś pracy na przyszły rok a na ostatnie wyścigi w sezonie nie będę liczył bo może być różnie. [schowaj]

Komentarze:

nie ma jeszcze komentarzy do tej wiadomości

Autor:
Treść:

[schowaj]

Szybkie i ciężkie trzy dni w Irlandii, tan najkrócej można opisać mój ostatni wyścig. Pogoda na zielonej wyspie nawet dopisała, dwa dni w słońcu ale za to ostatnim etapie mieliśmy według relacji lokalnych kolarzy i kibiców typowo irlandzką pogodę.

Ja po TdP prawie nie trenowałem, nastawiałem się na tour ale wyszło jak wyszło więc musiałem od kolarstwa odpocząć, zarówno fizycznie jak i psychicznie. Aktualnie jestem na etapie robienia badań bo muszę znaleźć przyczynę takiego spadku formy.

Na Tour of Ireland jak to po wakacjach - było ciężko. Nie wiedziałem że w Irlandii mają tak wymagający teren, naprawdę długie i strome podjazdy, wąskie drogi i bardzo silnie wiejący wiatr. To wszystko spowodowało, że wyścig był ciężki, przynajmniej dla mnie. Po pierwszym etapie całą ekipę ustawiliśmy pod Kvachuka i Grivko. Niestety pech nas nie opuszcza, Kvachuk po kraksie na drugim etapie wyścig zakończył w szpitalu a... [rozwiń]

Szybkie i ciężkie trzy dni w Irlandii, tan najkrócej można opisać mój ostatni wyścig. Pogoda na zielonej wyspie nawet dopisała, dwa dni w słońcu ale za to ostatnim etapie mieliśmy według relacji lokalnych kolarzy i kibiców typowo irlandzką pogodę.

Ja po TdP prawie nie trenowałem, nastawiałem się na tour ale wyszło jak wyszło więc musiałem od kolarstwa odpocząć, zarówno fizycznie jak i psychicznie. Aktualnie jestem na etapie robienia badań bo muszę znaleźć przyczynę takiego spadku formy.

Na Tour of Ireland jak to po wakacjach - było ciężko. Nie wiedziałem że w Irlandii mają tak wymagający teren, naprawdę długie i strome podjazdy, wąskie drogi i bardzo silnie wiejący wiatr. To wszystko spowodowało, że wyścig był ciężki, przynajmniej dla mnie. Po pierwszym etapie całą ekipę ustawiliśmy pod Kvachuka i Grivko. Niestety pech nas nie opuszcza, Kvachuk po kraksie na drugim etapie wyścig zakończył w szpitalu a Grivko złapał gumę w połowie przedostatniej rundy trzeciego etapu i było jasne, że w generalce już nie powalczy. Ostatecznie Denis Kostyuk skończył wyścig 9 a Grivko 13, ja zrobiłem swoje, pomagałem chłopakom, osłaniałem ich od wiatru, przeciągałem do przodu i wycofałem się na ostatnich rundach w Cork. [schowaj]

Komentarze:

nie ma jeszcze komentarzy do tej wiadomości

Autor:
Treść:

[schowaj]

No i po ptokach – tak najlepiej i najkrócej można podsumować mój występ w tegorocznym Tour de Pologne, tak źle nie pojechałem tego wyścigu nigdy. Zaryzykowałem sporo, nie wychylając się na płaskich etapach i nastawiając na klasyfikację generalną wyścigu, wierzyłem w to że może być dobrze, bo przed wyścigiem czułem się super, moja forma fizyczna i psychiczna była bardzo dobra, przygotowania konkretne i długie ale niestety wczoraj poznałem gorzki smak porażki. Naprawdę nie wiem co się stało, od startu wszystko było ok i choć długo zastanawiałem się czy odjechać razem z Rutkiem i Jackiem postanowiłem zaryzykować i chyba to mnie zgubiło. Sam przeskok do odjazdu kosztował mnie sporo siły a później, no cóż później było już tylko gorzej. Niestety taki jest sport chciało by się powiedzieć ale jakoś nie widzę dla siebie takiego wytłumaczenia. Winnych nie szukam bo winny jestem tu tylko ja, zły na siebie że nie spełniłem nawet w czę�... [rozwiń]

No i po ptokach – tak najlepiej i najkrócej można podsumować mój występ w tegorocznym Tour de Pologne, tak źle nie pojechałem tego wyścigu nigdy. Zaryzykowałem sporo, nie wychylając się na płaskich etapach i nastawiając na klasyfikację generalną wyścigu, wierzyłem w to że może być dobrze, bo przed wyścigiem czułem się super, moja forma fizyczna i psychiczna była bardzo dobra, przygotowania konkretne i długie ale niestety wczoraj poznałem gorzki smak porażki. Naprawdę nie wiem co się stało, od startu wszystko było ok i choć długo zastanawiałem się czy odjechać razem z Rutkiem i Jackiem postanowiłem zaryzykować i chyba to mnie zgubiło. Sam przeskok do odjazdu kosztował mnie sporo siły a później, no cóż później było już tylko gorzej. Niestety taki jest sport chciało by się powiedzieć ale jakoś nie widzę dla siebie takiego wytłumaczenia. Winnych nie szukam bo winny jestem tu tylko ja, zły na siebie że nie spełniłem nawet w części swoich założeń, że zawiodłem kolegów z drużyny i kibiców.

Dzisiaj mamy ostatni etap, wyścig trzeba skończyć więc oczywiście stanę na starcie. A co dalej? Chyba trzeba solidnie odpocząć (również psychicznie) i jak najszybciej zapomnieć o tej porażce ale przy okazji wyciągnąć odpowiednie wnioski. Na pewno w najbliższym tygodniu muszę porobić specjalistyczne badania, prawdopodobnie we Włoszech w szpitalu w Luce: na tolerancje glikogenu, mleczanu, podstawowe badania krwi itp.: co najgorsze, wczoraj nie miałem czym mocniej cisnąć na pedały, mięśnie piekły mnie strasznie a nie zrobił się w nich najmniejszy zakwas i to mnie najbardziej dziwi i jednocześnie niepokoi. Może przesadziłem z treningami i jestem po prostu przemęczony ale starałem się jeździć bardzo ostrożnie, mocno choć bez przesady. Pewnie najbliższe tygodnie wszystko wyjaśnią.

Tak więc dziękuję moim kibicom którzy są ze mną gdy jest dobrze ale i wtedy gdy jest źle – tak się poznaje prawdziwych kibiców i przyjaciół. Mam nadzieje, że jeszcze dostarczę Wam i sobie sporo radości. [schowaj]

Komentarze:

nie ma jeszcze komentarzy do tej wiadomości

Autor:
Treść:

[schowaj]

Za mną dwa pierwsze etapy 66 TdP, wczoraj gościliśmy w Warszawie gdzie w wyścigu ulicznym mieliśmy do pokonania nieco ponad 100km. Dzisiaj pierwszy z trzech długich etapów Serock – Białystok o długości 220km. Scenariusz etapów raczej przewidywalny, choć pewnym zaskoczeniem była dzisiejsza prawie pięćdziesięciokilometrowa „wymiana” w peletonie. Tempo było naprawdę szybkie, atakowało bardzo dużo zawodników z większości ekip, co na pewno pozytywnie wpływa na przebieg wyścigu. Po pierwsze takie ściganie jest ciekawsze dla kolarzy bo coś się dzieje i kilometry szybciej lecą, no i kibice szczególnie Ci zgromadzeni przy trasie mogą zobaczyć prawdziwie rozpędzony peleton.

Dobrze że te dwa etapy są już za mną, choć najbardziej obawiałem się tego pierwszego, okazał się nie tak straszny, choć pomimo wszystko lekko wcale nie było. Pierwsze etapy zawsze mam liche, muszę się wprowadzić w wyścig, po zgrupowaniu w Zieleńcu nie ćwi... [rozwiń]

Za mną dwa pierwsze etapy 66 TdP, wczoraj gościliśmy w Warszawie gdzie w wyścigu ulicznym mieliśmy do pokonania nieco ponad 100km. Dzisiaj pierwszy z trzech długich etapów Serock – Białystok o długości 220km. Scenariusz etapów raczej przewidywalny, choć pewnym zaskoczeniem była dzisiejsza prawie pięćdziesięciokilometrowa „wymiana” w peletonie. Tempo było naprawdę szybkie, atakowało bardzo dużo zawodników z większości ekip, co na pewno pozytywnie wpływa na przebieg wyścigu. Po pierwsze takie ściganie jest ciekawsze dla kolarzy bo coś się dzieje i kilometry szybciej lecą, no i kibice szczególnie Ci zgromadzeni przy trasie mogą zobaczyć prawdziwie rozpędzony peleton.

Dobrze że te dwa etapy są już za mną, choć najbardziej obawiałem się tego pierwszego, okazał się nie tak straszny, choć pomimo wszystko lekko wcale nie było. Pierwsze etapy zawsze mam liche, muszę się wprowadzić w wyścig, po zgrupowaniu w Zieleńcu nie ćwiczyłem za motorem i choć początkowo miałem takie plany zostały one skorygowane do lżejszych treningów. Tak więc dzisiaj odczuwałem jeszcze skutki, że tak to nazwę - „zamulenia” nogi które wynikają głównie z braku szybkich wyścigów w ostatnim czasie i sporej liczby przewyższeń które pokonałem podczas przygotowań. Mam nadzieję, że teraz z dnia na dzień będzie coraz lepiej i do tych najważniejszych etapów się rozkręcę. Bardzo ważne aby do górskich etapów dojechać bez strat, zarówno tych czasowych jak i większych strat sił. Dlatego na razie jadę schowany w peletonie, choć staram się być możliwie blisko przodu gdyż tam zawsze bezpieczniej. Dzisiaj mieliśmy kraksę po której kilku kolarzy straciło cenny czas, ucierpiał też jeden z faworytów Konstantin Siwcow.

I jeszcze takie moje przemyślenia odnośnie zmiany terminu. Jedni mówią że jeden zły (bo przed MŚ) a drugi gorszy (bo po TdF). Ja myślę, że ten termin dla wyścigu jest lepszy, może jest gorsza obsada ale pomimo wszystko wyścig stoi na bardzo wysokim poziomie sportowym. Przyjechali kolarze z drugich składów, jeszcze bez kontraktów z ambicjami i chęcią wywalczenia lepszego kontraktu na przyszły rok. Stąd np.: dzisiaj tak długo nie odjechał żaden odjazd, każdy chciał się zabrać, pokazać może zaistnieć. Dlatego myślę, że w tym roku przez cały wyścig będziemy świadkami takiego ścigania. Fajnie by było gdyby w górach dużo się działo, bo jeśli wyjdzie jedna ekipa i będzie dyktować tempo będzie tak jakoś ni jak, może i po zawodowemu ale ni jak, pomimo wszystko myślę, że będzie się dużo działo. Jak faktycznie będzie czas pokaże. [schowaj]

Komentarze:

nie ma jeszcze komentarzy do tej wiadomości

Autor:
Treść:

[schowaj]