Krótko i na temat bez zbędnych ceregieli bo nie chcę być źle odebrany przez innych – BRAWO SYLWEK !!! wiem, że na Giro nie mogłeś tego zrobić choć nawet sam Cię namawiałem ale wreszcie przyszła chwila którą świetnie wykorzystałeś, moje gratulacje.

P.S następnym razem prosimy bez takich akcji na 400m do mety – choć dzięki temu emocji było o wieli więcej.... [rozwiń]

Krótko i na temat bez zbędnych ceregieli bo nie chcę być źle odebrany przez innych – BRAWO SYLWEK !!! wiem, że na Giro nie mogłeś tego zrobić choć nawet sam Cię namawiałem ale wreszcie przyszła chwila którą świetnie wykorzystałeś, moje gratulacje.

P.S następnym razem prosimy bez takich akcji na 400m do mety – choć dzięki temu emocji było o wieli więcej. [schowaj]

Komentarze:

nie ma jeszcze komentarzy do tej wiadomości

Autor:
Treść:

[schowaj]

Patrzę na swoje typowania przed Giro i okazuje się, że najlepiej pojechali kolarze, którym przyznałem trzy gwiazdki. Byli wśród nich Denis Mienszow, Danilo di Luca i Franco Pellizotti.

Szkoda, że kraksa tak wcześnie wyeliminowała z walki Christiana Vande Velde. Ostatnim zawodnikiem w tej grupie był Lance Armstrong, ale o nim za chwilę. Moim zdecydowanym faworytem był Ivan Basso. Obserwując go na wcześniejszych wyścigach odniosłem wrażenie, że wraca do swojej najlepszej dyspozycji. Prawda była jednak brutalna dla lidera ekipy Liquigas.
.
.
.
No właśnie, mieliśmy w Giro dwóch Polaków i z tego faktu można się tylko cieszyć. Sylwester Szmyd pracował na swoich liderów i to po jego akcji Pellizotti wdrapał się na podium. Polak potwierdził w górach swoje wielkie umiejętności, chociaż jak sam przyznał, były także etapy, na których nie pojechał tak jak chciał.

Bartosz Huzarski przejecha�... [rozwiń]

Patrzę na swoje typowania przed Giro i okazuje się, że najlepiej pojechali kolarze, którym przyznałem trzy gwiazdki. Byli wśród nich Denis Mienszow, Danilo di Luca i Franco Pellizotti.

Szkoda, że kraksa tak wcześnie wyeliminowała z walki Christiana Vande Velde. Ostatnim zawodnikiem w tej grupie był Lance Armstrong, ale o nim za chwilę. Moim zdecydowanym faworytem był Ivan Basso. Obserwując go na wcześniejszych wyścigach odniosłem wrażenie, że wraca do swojej najlepszej dyspozycji. Prawda była jednak brutalna dla lidera ekipy Liquigas.
.
.
.
No właśnie, mieliśmy w Giro dwóch Polaków i z tego faktu można się tylko cieszyć. Sylwester Szmyd pracował na swoich liderów i to po jego akcji Pellizotti wdrapał się na podium. Polak potwierdził w górach swoje wielkie umiejętności, chociaż jak sam przyznał, były także etapy, na których nie pojechał tak jak chciał.

Bartosz Huzarski przejechał w dobrej formie swój pierwszy wielki tour i gdyby nie skandaliczne dla mnie decyzje dyrektorów ISD, Polak byłby w pierwszej trójce na przedostatnim etapie. Z dobrej strony pokazał się także podczas etapów jazdy na czas. 22 miejsce w Rzymie, po trzech tygodniach ścigania, jest dobrym prognostykiem na przyszłość.
.
.
.
całość dostępna na www.cyclo.pl [schowaj]

Komentarze:

nie ma jeszcze komentarzy do tej wiadomości

Autor:
Treść:

[schowaj]

Zapraszam do przeczytania bardzo fajnego tekstu autorstwa Krzysztofa Straszaka redaktora portalu SportoweFakty.pl

Tak bardzo pragnęli Włosi, by na jubileusz stulecia ich narodowego wyścigu zwycięstwo odniósł ich rodak. Nie zawiedli się jednak, bo mimo zwycięstwa Denisa Mienszowa, przekonali się, że mają znów zawodników zdolnych do wygrania wielkiego touru.

Giro d'Italia to przedsiębiorstwo, wielka instytucja włoskiego życia, która jednoczy ludzi przez lata podzielonych, niechętnie spoglądających na siebie z różnych części Italii. Sto lat po pierwszej edycji peleton zgromadził się na placu św. Marka w Wenecji, wjechał na Wezuwiusz, a zakończył ściganie pod rzymskim Kolosseum. To było widowisko, jakiego oczekiwano, również pod względem sportowym.

całość dostępna TUTAJ ... [rozwiń]

Zapraszam do przeczytania bardzo fajnego tekstu autorstwa Krzysztofa Straszaka redaktora portalu SportoweFakty.pl

Tak bardzo pragnęli Włosi, by na jubileusz stulecia ich narodowego wyścigu zwycięstwo odniósł ich rodak. Nie zawiedli się jednak, bo mimo zwycięstwa Denisa Mienszowa, przekonali się, że mają znów zawodników zdolnych do wygrania wielkiego touru.

Giro d'Italia to przedsiębiorstwo, wielka instytucja włoskiego życia, która jednoczy ludzi przez lata podzielonych, niechętnie spoglądających na siebie z różnych części Italii. Sto lat po pierwszej edycji peleton zgromadził się na placu św. Marka w Wenecji, wjechał na Wezuwiusz, a zakończył ściganie pod rzymskim Kolosseum. To było widowisko, jakiego oczekiwano, również pod względem sportowym.

całość dostępna TUTAJ [schowaj]

Komentarze:

nie ma jeszcze komentarzy do tej wiadomości

Autor:
Treść:

[schowaj]

Po podpisaniu kontraktu z zawodową włoską grupą troszkę łudziłem się że może uda mi się wystartować w tym wspaniałym, przez wielu uważanym za najfajniejszy, wymagający a na pewno niesamowicie ważny wyścig w tym roku oznaczony w kalendarzu UCI jako historyczny. 21 etapów i tyle samo dni święta narodowego we Włoszech, wyścig który przyciąga kibiców z całego świata, którzy jadą za swoimi ulubieńcami ale dobrego słowa wsparcia nie tylko na ciężkich podjazdach nie szczędzą nikomu nawet w ostatnim grupetto. Zaczęło się od prezentacji ekip w Wenecji a na następny dzień TTT, etap jakże ważny który wymagał od nas maksimum poświecenia, koncentracji i uwagi. Tu wypadliśmy dobrze, później – hmm bywało różnie. Bez lidera na klasyfikację generalną i rasowego, pewnego sprintera nie pozostało nic innego jak próbować, próbować zawsze można lecz nie zawsze wychodzi. Ale kolarze to naród twardy, nie straszny nam deszcz, wiatr, podjazd i zjazd,... [rozwiń]

Po podpisaniu kontraktu z zawodową włoską grupą troszkę łudziłem się że może uda mi się wystartować w tym wspaniałym, przez wielu uważanym za najfajniejszy, wymagający a na pewno niesamowicie ważny wyścig w tym roku oznaczony w kalendarzu UCI jako historyczny. 21 etapów i tyle samo dni święta narodowego we Włoszech, wyścig który przyciąga kibiców z całego świata, którzy jadą za swoimi ulubieńcami ale dobrego słowa wsparcia nie tylko na ciężkich podjazdach nie szczędzą nikomu nawet w ostatnim grupetto. Zaczęło się od prezentacji ekip w Wenecji a na następny dzień TTT, etap jakże ważny który wymagał od nas maksimum poświecenia, koncentracji i uwagi. Tu wypadliśmy dobrze, później – hmm bywało różnie. Bez lidera na klasyfikację generalną i rasowego, pewnego sprintera nie pozostało nic innego jak próbować, próbować zawsze można lecz nie zawsze wychodzi. Ale kolarze to naród twardy, nie straszny nam deszcz, wiatr, podjazd i zjazd, czasem nawet sypnie śniegiem a są wyścigu takie jak tegoroczne Giro że na 21 etapów 18 jechałem bez potówki w temperaturze rzadko spadającej poniżej 30 stopni. Ukrop okropny ale zawsze lepsze a na pewno bezpieczniejsze to niż deszcz, wyścig ukończyło prawie 170 zawodników, czy to oznacza, że trasa była łatwa? Oj nie, z moich rozmów między innymi z Sylwkiem który Giro jechał kolejny, chyba ósmy raz pod rząd wynika, że trasa choć łatwa na papierze wcale do prostych nie należy. Etapy są bardzo nerwowe, zarówno te całkowicie płaskie jak i te bardzo górzyste. Wielu ludzi przed startem mówiło mi „teraz to będziesz już wiedział co to znaczy jechać wielki tour” – faktycznie jest to przeżycie niesamowite, ale również bardzo ciężka praca, wymagająca pełnej koncentracji, siły fizycznej i psychicznej przez trzy tygodnie. Pierwsze etapy nie były najtrudniejsze i nawet gdy na podjeździe szło mi dobrze starałem się nie „zaginać” na 100% gdyż przy kompletnym barku doświadczenia na takim wyścigu nie wiedziałem co się ze mną będzie działo w trzecim tygodniu. O starcie w wyścigu dowiedziałem się dwa tygodnie przed jego rozpoczęciem, owszem byłem w szerokim składzie ale stąd droga do startu daleka. Mimo wszystko starałem się tak dobrać treningi i wyścigi aby mimo wszystko w dniu rozpoczęcia wyścigu być w formie zadowalającej, bo aż nuż pojadę. Czy mógłbym pojechać lepiej gdybym wcześniej wiedział, że wyścig pojadę na 100%? myślę, że tak, na pewno bym się lepiej przygotował a lepsza forma mogła zaprocentować lepszymi wynikami. Tak czy inaczej wiedziałem, że dojdę do dobrej dyspozycji w trakcie trwania wyścigu, zawsze tak było więc nie widzę powodu dla którego teraz miało by być inaczej. Zastanawiałem się tylko jak przetrwać aż 21 etapów. Dzisiaj jestem w domu a mój udział w Giro na pewno nie będzie tylko wspomnieniem i kolejnym tematem do opowieści i wspomnień, jest to bardzo dobra lekcja pokory i szacunku. Przez kolejnych 21 etapów udało mi się zdobyć bardzo dużo doświadczenia którego może zabrakło do wygrania jednego z etapów, cel był ambitny, niestety nie udało się go zrealizować ale do końca się nie poddawałem dlatego z czystym sumieniem wróciłem do domu.

Do tej pory takie imprezy śledziłem w telewizorze, teraz byłem w środku czegoś co do tej pory było tylko czymś innym, nieznajomym ale również celem. Jakiś cel w życiu osiągnąłem i jestem pełen podziwu dla ludzi którzy na takim wyścigu walczą o klasyfikację generalną, przez cały wyścig trzeba być gotowym do odpierania ataków rywali, trzeba planować swoje ruchy, przewidywać, nie można sobie pozwolić na dzień słabości, trzeba dużo ryzykować między innymi na zjazdach ale również na ostatnich kilometrach każdego etapu żeby nie stracić gdzieś cennych sekund. Naprawdę do tej pory nie zdawałem sobie sprawy z tego jak strasznie ciężko jest walczyć o pierwszą 10 takiego wyścigu. Teraz już wiem bo sam do zwycięzcy straciłem ponad 3 godziny a wyścig ukończyłem na 102 miejscu. Wiem że od najlepszych dzieli mnie przepaść, ale wiem, że jeszcze na wiele mnie stać. Teraz gonię światową czołówkę, ścigając się z nimi bez wątpienia podnoszę swój poziom sportowy by być może za rok znów wystartować w Giro i bogatszy o doświadczenia tego roku, skuteczniej walczyć na etapach.

Organizacyjnie giro to naprawdę wielkie przedsięwzięcie i poza etapem Milano show który spokojnie mógł wyglądać całkiem inaczej wyścig zorganizowany jest bardzo dobrze. Pomimo tak wielu etapów nie było jakichś strasznych transferów w samochodach, oprawa startu i mety bardzo ładna, dostępność wyścigu dla kibiców również bardzo duża. Ale nasz Tour de Pologne też jest bardzo dobrze zorganizowany i chwalony pod tym względem przez kolarzy. Wracając do jednego z moich pierwszych wpisów dotyczących organizacji w grupie ISD, faktycznie sprzętu, ciuchów, samochodów jest tu pod dostatkiem ale jestem pewny że jakbyśmy w Intelu lub wcześniej mieli do dyspozycji takie środki finansowe jakie są tutaj to spokojnie można by wszystko zorganizować jeszcze lepiej. Widać sporo niedociągnięć i zaleciałości z grupy amatorskiej której szefostwo przewodniczyło przez kilka ostatnich lat. Na pewno jeśli chodzi o taktykę i podejście do zawodników jest jeszcze dużo do zrobienia.

Przy okazji chciałem wszystkim podziękować za słowa wsparcia, za wpisy do księgi gości, e-maile, smsy i słowa otuchy, nie było lekko ale po części dzięki waszej pomocy dałem radę, na pewno nie spełniłem oczekiwań sporej grupy kibiców ale niestety nie zawsze jest tak jak byśmy tego chcieli, trzeba zrozumieć to, że my (ja i w tym przypadku Sylwek) mamy w naszych grupach inne role do spełnienia i choć ja miałem więcej swobody niż on wiem, że dałem z siebie bardzo dużo.

Chętnych zapraszam na blog Sylwka gdzie można sporo poczytać o Giro i nie tylko, blog jest również urozmaicony o filmy z wyścigów. http://www.sylwesterszmyd.blogspot.com/

Zapraszam również na stronę www.cyclo.pl gdzie za dział kolarski odpowiedzialny jest Adam Probosz na co dzień komentator Eurosportu, który pisze bardzo fajne i co najważniejsze bezstronne komentarze do imprez kolarskich. [schowaj]

Komentarze:

nie ma jeszcze komentarzy do tej wiadomości

Autor:
Treść:

[schowaj]

Już tylko nieco ponad 14 km do końca mojego pierwszego wielkiego touru, ostatni etap to jazda indywidualna na czas, trasa wiodąca okolicami Colosseum w Rzymie przebiegająca koło największych zabytków miasta. Rzym jest miastem starym więc wiele elementów pozostaje niezmienionych od lat, tak jak na przykład nawierzchnia dróg, myślę, że około 70 % dzisiejszej trasy wiodło starymi zabytkowymi brukowanymi ulicami. Po południu miał spaść deszcz, co dodatkowo miało utrudnić nam pracę a kolarzy walczących o wygranie wyścigu przyprawić o dodatkowe nerwy bo wiadomo jak to jest z mokrym brukiem, o upadek nie łatwo o czym przekonał się sam Menchov. Na szczęście szybko się pozbierał a mechanik Rabobanku okazał się bohaterem dnia w swoim fachu zmieniając rower pechowca bardzo szybko. Na szczęście upadek Denisa nie miał ostatecznie wpływu na jego pozycję w klasyfikacji generalnej wyścigu i bardzo zasłużenie wygrał on 92 edycję Giro d’Italia.
rozwiń]

Już tylko nieco ponad 14 km do końca mojego pierwszego wielkiego touru, ostatni etap to jazda indywidualna na czas, trasa wiodąca okolicami Colosseum w Rzymie przebiegająca koło największych zabytków miasta. Rzym jest miastem starym więc wiele elementów pozostaje niezmienionych od lat, tak jak na przykład nawierzchnia dróg, myślę, że około 70 % dzisiejszej trasy wiodło starymi zabytkowymi brukowanymi ulicami. Po południu miał spaść deszcz, co dodatkowo miało utrudnić nam pracę a kolarzy walczących o wygranie wyścigu przyprawić o dodatkowe nerwy bo wiadomo jak to jest z mokrym brukiem, o upadek nie łatwo o czym przekonał się sam Menchov. Na szczęście szybko się pozbierał a mechanik Rabobanku okazał się bohaterem dnia w swoim fachu zmieniając rower pechowca bardzo szybko. Na szczęście upadek Denisa nie miał ostatecznie wpływu na jego pozycję w klasyfikacji generalnej wyścigu i bardzo zasłużenie wygrał on 92 edycję Giro d’Italia.

Ostatni etap, ostatni raz trzeba się zmęczyć, ostatnia szansa na dobry rezultat, poza tym popołudniu miało zacząć padać, co dodatkowo podniosło moje szanse gdyż startowałem jakoś po godzinie za pierwszym. Po zapoznaniu się z trasą rower czasowy odłożyłem na bok i wystartowałem na rowerze „klasycznym” duża liczba zakrętów, nierówności, bruku i studzienek kanalizacyjnych przesądziła, że dzisiaj pojadę na zwykłym rowerze, łatwiej mi taki kontrolować, bliżej do manetek zmiany biegów i hamulców jednocześnie. Dystans jak najbardziej mi odpowiadał, brakowało mi tylko adaptera na kierownicę dzięki któremu mógłbym urwać na dwóch prostych może około 10 sek. Niestety adaptery pojechały w drugiej ciężarówce już do bazy. Tak czy inaczej myślę, że podjąłem dobra decyzję z wyborem roweru, ostatecznie zająłem dzisiaj 22 miejsce co po 20 dniach rywalizacji uważam za lokatę dobrą. Moje nazwisko dość często przewijało się na liście czasów podczas transmisji więc dość miło zakończyło się dla mnie 92 Giro d’Italia.

Niestety ciągle nie mogę się pogodzić z przebiegiem wczorajszego etapu a w sumie z ostatnimi 15 kilometrami, ale cóż. Sport po prostu sprawiedliwy nie jest a czasami trzeba zaryzykować i być rekinem. Mi chyba nie wystarczyło odwagi a może wiary w siebie, sam nie wiem i jakoś nie chcę do tego wracać, misja jeszcze nie zakończona, sezon trwa a następne wyścigi czekają. [schowaj]

Komentarze:

nie ma jeszcze komentarzy do tej wiadomości

Autor:
Treść:

[schowaj]

Dzisiaj wkroczyłem w drugą dziesiątkę etapów, fakt, przedzieloną dwoma dniami wolnymi, ale tak długo nie ścigałem się nigdy, przed startem Giro bardzo obawiałem się czy dotrwam do pierwszej czasówki a tu jutro już ostatnie etap. W nocy spałem dobrze, wyczerpany wczorajszym dniem chciałem pospać jak najdłużej, choć mocno tęsknię za domem i za moim małym synkiem który ma już ponad 2 miesiące a ja widziałem go raptem przez tydzień. Zmęczenie psychiczne czasem nie pozwala mi szybko zasnąć co dodatkowo potęguje we mnie złość która jeszcze bardziej nie pozwala mi się w nocy odpowiednio zregenerować. Ale od czego są tabletki nasenne, które zawsze można łyknąć w chwili kryzysu.

Taktyka grupy na dzisiaj była prosta, cała drużyna ma się podporządkować liderowi grupy Viscontiemu, który ma dzisiaj wygrać. Żadnych – uwaga - odjazdów, tylko praca na rzecz Visco. Tak więc od początku etapu dwóch naszych zawodników pracowało ... [rozwiń]

Dzisiaj wkroczyłem w drugą dziesiątkę etapów, fakt, przedzieloną dwoma dniami wolnymi, ale tak długo nie ścigałem się nigdy, przed startem Giro bardzo obawiałem się czy dotrwam do pierwszej czasówki a tu jutro już ostatnie etap. W nocy spałem dobrze, wyczerpany wczorajszym dniem chciałem pospać jak najdłużej, choć mocno tęsknię za domem i za moim małym synkiem który ma już ponad 2 miesiące a ja widziałem go raptem przez tydzień. Zmęczenie psychiczne czasem nie pozwala mi szybko zasnąć co dodatkowo potęguje we mnie złość która jeszcze bardziej nie pozwala mi się w nocy odpowiednio zregenerować. Ale od czego są tabletki nasenne, które zawsze można łyknąć w chwili kryzysu.

Taktyka grupy na dzisiaj była prosta, cała drużyna ma się podporządkować liderowi grupy Viscontiemu, który ma dzisiaj wygrać. Żadnych – uwaga - odjazdów, tylko praca na rzecz Visco. Tak więc od początku etapu dwóch naszych zawodników pracowało mocno na wachlarzu doganiając odjazd a ja miałem być na koniec, na ostatnie 50 km. Tak wiec od startu bez stresu jechałem sobie schowany w peletonie, żeby nie męczyć za bardzo nogi i być możliwie świeżym gdy przyjdzie moja kolej. W sumie moja kolej nadeszła na około 25 km do mety, gdy wjechaliśmy na rundę na której mieliśmy premię górską a na następnym przejeździe przez linię premii górskiej metę. Pod górkę wyręczył mnie Sylwek który również miał za zadanie zrobić mocne tempo na podjeździe żeby przerzedzić troszkę peleton i wykruszyć być może niektórych sprinterów co pomogło by zafiniszować dobrze Pellizottiemu. Mi tam było na rękę bo Sylwek na pewno zrobił lepsze tempo na podjeździe niż udało by się to mi. Tak czy inaczej zaraz po premii górskiej poszło kilka kontr a w jednej z nich ja się znalazłem, na końcu zjazdu było nas już czterech, czułem się dzisiaj bardzo dobrze ale niestety dyrektor nie pozwolił mi dawać zmian bo nasz lider został w peletonie. Sam nie wiem po co go słuchałem w takiej chwili, chyba łatwiej wygrać jednemu zawodnikowi z grupki czterech kolarzy niż jednemu z grupy 35-40 gdzie są sami liderzy. No ale cóż taki jest ten sport i czasem ambicje dyrektorów przerastają możliwości ich zawodników, Visconti przyjechał na ósmym miejscu a dopiero po jakimś czasie dotarło do mnie, że mogłem ten etap spokojnie skończyć w trójce a może nawet pokusić się o zwycięstwo bo na takich ciężkich finiszach i ogólnie dzisiaj czułem się bardzo dobrze. A może po prostu jeszcze do końca czegoś nie rozumiem w strukturach ekipy, ale od zawsze byłem uczony walki do końca czego trochę brakuje mi tutaj, myślę, że po prostu dyrekcja musi się jeszcze co do mnie troszkę przekonać i częściej będę dostawał wolną rękę. Może na TdP będę liderem ekipy (jeśli ostatecznie pojedziemy) to będzie szansa odrobienia strat z dzisiejszego dnia, bo kontrakt na przyszły rok mogłem już mieć w kieszeni. [schowaj]

Komentarze:

Dlatego uważam że radio na wyścigach powinno być zlikwidowane. Trzymaj się Huzar jeszcze im pokażesz...
napisano 04.06.2009, przez Leszek

Autor:
Treść:

[schowaj]

Dzisiejszy etap z metą na zboczu wulkanu Wezuwiusz kosztował mnie naprawdę dużo energii, po powrocie do hotelu od razu musiałem się przespać gdyż byłem wycieńczony. Nie tyle fizycznie co psychicznie etap kosztował mnie bardzo dużo energii, cały dzisiejszy dzień jechaliśmy praktycznie w wężu, droga wiła się to w prawo to w lewo wznosząc i opadając co chwilę. Taka trasa wymagała maksymalnej koncentracji, gdyż najmniejszy błąd mógł się skończyć tragicznie, z jednej strony drogi ściana ze skał z drugiej barierka oddzielająca ją od urwiska. Na szczęście nie padało a kolarze jechali bardzo rozważnie i ostrożnie, pomimo tego, że przed startem zawarta została niepisana umowa, że przez pierwsze 50 km nikt nie atakuje jak widać było nie wszyscy stosują takie umowy serio.

Dojazd do finałowego podjazdu masakryczny, droga wąska, mnóstwo ludzi wychodzących prawie na środek jezdni i bardzo długa brukowana sekcja zaraz przed początki... [rozwiń]

Dzisiejszy etap z metą na zboczu wulkanu Wezuwiusz kosztował mnie naprawdę dużo energii, po powrocie do hotelu od razu musiałem się przespać gdyż byłem wycieńczony. Nie tyle fizycznie co psychicznie etap kosztował mnie bardzo dużo energii, cały dzisiejszy dzień jechaliśmy praktycznie w wężu, droga wiła się to w prawo to w lewo wznosząc i opadając co chwilę. Taka trasa wymagała maksymalnej koncentracji, gdyż najmniejszy błąd mógł się skończyć tragicznie, z jednej strony drogi ściana ze skał z drugiej barierka oddzielająca ją od urwiska. Na szczęście nie padało a kolarze jechali bardzo rozważnie i ostrożnie, pomimo tego, że przed startem zawarta została niepisana umowa, że przez pierwsze 50 km nikt nie atakuje jak widać było nie wszyscy stosują takie umowy serio.

Dojazd do finałowego podjazdu masakryczny, droga wąska, mnóstwo ludzi wychodzących prawie na środek jezdni i bardzo długa brukowana sekcja zaraz przed początkiem podjazdu. Było bardzo niebezpiecznie ale na szczęście nie było jakichś strasznych upadków, choć przed góra pchanie było straszne. Tak się później zastanawiałem po jakie licho tylu kolarzy walczy o pozycję przed podjazdem, ryzykując zdrowie swoje i innych, gdy na pierwszych metrach finałowego podjazdu, nie tylko dzisiaj, Ci co się najbardziej sie pchają i chcą być z przodu najgłośniej krzyczą grupetto? Jak masz zamiar strzelić czy jechać spokojnie pod górę to jedź sobie gdzieś na końcu i pozwól walczyć tym którzy chcą.

Ja dzisiaj spokojnie, nie będę się podniecał jak mają mnie później wycofać do tyłu. Trzeba oszczędzać nogi i organizm który jest już bardzo zmęczony wyścigiem i dodatkowo dzisiejszym jak by nie patrzeć trudnym etapem. Sezon przecież nie kończy się po Giro.

A Sastre po raz kolejny pokazał prawdziwą klasę. [schowaj]

Komentarze:

nie ma jeszcze komentarzy do tej wiadomości

Autor:
Treść:

[schowaj]

No i ostatnia szansa na dobre miejsce na etapie minęła razem z metą dzisiejszego etapu. LPR już głośno zapowiedziało, że jutro będą wszystko kasować bo Di Luca będzie walczył o wygranie wyścigu, w sumie brawo za ambicje, zaś za dwa dni etap długi, choć płaski który chce wygrać, jak już również wcześniej zapowiedział Alan Davis, tak więc wszystko dogna Quick Step + LPR i pewnie Garmin bo też mają sprintera. Na czasówce żeby wejść w pierwszą 10 musiał bym być w życiowej formie, ale niestety nie jestem. Tak więc oprócz bardzo dobrej lekcji nie wiele udało się zdziałać, no cóż, to jest wielki tour i oprócz dobrej nogi i ambicji trzeba mieć również trochę szczęścia.

Dzisiejszy etap zaczął się mocnym uderzeniem, po pierwszych siedmiu w miarę płaskich kilometrach zaczął się podjazd o długości kilometrów 15, tempo bardzo mocne mnóstwo ataków i skoków, nogi strasznie piekły, bo ja również nie jechałem w kołach... [rozwiń]

No i ostatnia szansa na dobre miejsce na etapie minęła razem z metą dzisiejszego etapu. LPR już głośno zapowiedziało, że jutro będą wszystko kasować bo Di Luca będzie walczył o wygranie wyścigu, w sumie brawo za ambicje, zaś za dwa dni etap długi, choć płaski który chce wygrać, jak już również wcześniej zapowiedział Alan Davis, tak więc wszystko dogna Quick Step + LPR i pewnie Garmin bo też mają sprintera. Na czasówce żeby wejść w pierwszą 10 musiał bym być w życiowej formie, ale niestety nie jestem. Tak więc oprócz bardzo dobrej lekcji nie wiele udało się zdziałać, no cóż, to jest wielki tour i oprócz dobrej nogi i ambicji trzeba mieć również trochę szczęścia.

Dzisiejszy etap zaczął się mocnym uderzeniem, po pierwszych siedmiu w miarę płaskich kilometrach zaczął się podjazd o długości kilometrów 15, tempo bardzo mocne mnóstwo ataków i skoków, nogi strasznie piekły, bo ja również nie jechałem w kołach tylko próbowałem coś zdziałać. Wreszcie odjechała spora grupa która można powiedzieć, że wisiała przed peletonem bo w grupie dalej nikt nie popuszczał ale z drugiej strony nie było nikogo na tyle silnego, żeby odjazd dogonił. Dopiero na 2 km do premii górskiej wyszło na przód trzech z Colombia, zrobili takie tempo, że grupa porwała się w strzępy i odjazd dogonili. Po premii górskiej szybko do samego czuba i zaś atak, udało się odjechać ale nie na długo, raptem kilka kilometrów bo w peletonie zaś komuś nie pasowało, dogonili nas a na zjeździe było takie tempo, że peleton zaś porwał się w strzępy. Wreszcie pojechał odjazd z naszymi dwoma kolarzami, grupa lidera szybko ich odpuściła więc raczej było pewne, że dojadą. Później jeszcze poczuła się ekipa Fuji i Milram ale nie na wiele zdała się ich ciężka praca bo odjazdu dogonić nie zdołali.

Jutro ostatni etap z metą pod górę. Co robić – nie wiem na pewno w miarę możliwości będę chciał pomóc Grivko jest najwyżej z naszych w generalnej i już tylko to go interesuje, no i oczywiście ostatni etap. Ja w sumie chyba też się sprężę na czasówce, nic do stracenia nie mam a dystans nie długi i mi pasuje. Zobaczymy bo to dopiero za trzy dni. [schowaj]

Komentarze:

nie ma jeszcze komentarzy do tej wiadomości

Autor:
Treść:

[schowaj]

Po dniu przerwy przed godziną 15 z Chieti wyruszył barwny peleton by zakończyć zmagania siedemnastego etapu na podjeździe pod Blockhaus raptem 83 km które zleciały bardzo szybko. Choć od startu niespotykanie spokojne tempo, to po kilku kilometrach utworzyła się z przodu grupka śmiałków którą peleton prowadzony przez kolarzy LPR odpuścił raptem na 3 min. Przed samym finałowym podjazdem mocne tempo narzucili kolarze Cervelo doprowadzając Sastre do finałowego podjazdu w komfortowej sytuacji na czele peletonu bez żadnej nerwówki. Niestety dzisiaj Sastre nie był tak dobry jak ostatnio a może etap za krótki i rywale nie zdążyli się zmęczyć. Tak czy inaczej wreszcie wygrana Liquigas, dobra aktywna jazda Sylwka, lider bez zmian i awans Pelizotiego na trzecie miejsce w generalce. Ja dzisiaj czułem się dobrze, dzień przerwy dobrze mi zrobił, udało się w miarę wypocząć albo patrząc na to inaczej nie było za bardzo się gdzie zmęczyć. Finałowy podjazd za... [rozwiń]

Po dniu przerwy przed godziną 15 z Chieti wyruszył barwny peleton by zakończyć zmagania siedemnastego etapu na podjeździe pod Blockhaus raptem 83 km które zleciały bardzo szybko. Choć od startu niespotykanie spokojne tempo, to po kilku kilometrach utworzyła się z przodu grupka śmiałków którą peleton prowadzony przez kolarzy LPR odpuścił raptem na 3 min. Przed samym finałowym podjazdem mocne tempo narzucili kolarze Cervelo doprowadzając Sastre do finałowego podjazdu w komfortowej sytuacji na czele peletonu bez żadnej nerwówki. Niestety dzisiaj Sastre nie był tak dobry jak ostatnio a może etap za krótki i rywale nie zdążyli się zmęczyć. Tak czy inaczej wreszcie wygrana Liquigas, dobra aktywna jazda Sylwka, lider bez zmian i awans Pelizotiego na trzecie miejsce w generalce. Ja dzisiaj czułem się dobrze, dzień przerwy dobrze mi zrobił, udało się w miarę wypocząć albo patrząc na to inaczej nie było za bardzo się gdzie zmęczyć. Finałowy podjazd zacząłem z przodu, najstromsze wzniesienie przejechałem z przodu ale ponieważ góra miała 15 km chciałem być ostrożny, poza tym w słuchawce ciągle słyszałem spokojnie, spokojnie. No więc jechałem w miarę spokojnie, tak powiedzmy na 80-90 %, gdy dogonił mnie Popo bez problemu sobie z nim jechałem i wtedy podjechał dyrektor i kazał mi zwolnić bo jutro etap i trzeba próbować. Dziwna i trochę denerwująca mnie taktyka, może gdybym jechał gdzieś bliżej, ale z drugiej strony jak mam później wysłuchiwać na kolacji że to nie potrzebne, walka o 15 miejsce a jutro etap dla uciekinierów ahh trudno. Po tym jak kazali mi jechać spokojnie, kompletnie nie chciało mi się już sprężać i przegoniło mnie kilka grupek. Generalnie, moralnie przyjechałem dzisiaj razem z Popo. A jak będzie jutro – właśnie tego nikt nie wie, przy moim szczęściu pewnie zostanę w peletonie bo nie trafię w odpowiedni odjazd. Czas pokaże w każdym bądź razie. [schowaj]

Komentarze:

nie ma jeszcze komentarzy do tej wiadomości

Autor:
Treść:

[schowaj]

Za mną królewski etap Giro 237 km trzy podjazdy pierwszej kategorii i osiem godzin w siodle – to się nazywa królewski etap !!. Po między górami też nie było lekko, cały czas góra dół i podjazdy po 18 – 20 %, pod górę ciężko, ze zjazdu szybko. Ale patrząc realnie, podczas dzisiejszego etapu na 90 km moja grupka dostała od Sastre 48 min, podsumować to można tylko jednym słowem – przepaść, choć oni walczyli o zwycięstwo etapowe i o generalkę a my już raptem o bezpieczne dojechanie do mety to był to naprawdę ciężki dzień. Statystyki w La Gazetta mówią same za siebie, ponad 5200 metrów przewyższenia, 37 stopni i 7000 bidonów które tylko jednego dnia zużyli kolarze, jednym słowem masakra. W sumie do podnóża Monte Nerone było nieźle, ale na początku podjazdu nagle nie było czym mocniej kręcić, cały podjazd cierpiałem strasznie, tysiące myśli przychodzą do głowy gdy jest tak ciężko a na liczniku brakuje wciąż grubo ponad 80 km do ... [rozwiń]

Za mną królewski etap Giro 237 km trzy podjazdy pierwszej kategorii i osiem godzin w siodle – to się nazywa królewski etap !!. Po między górami też nie było lekko, cały czas góra dół i podjazdy po 18 – 20 %, pod górę ciężko, ze zjazdu szybko. Ale patrząc realnie, podczas dzisiejszego etapu na 90 km moja grupka dostała od Sastre 48 min, podsumować to można tylko jednym słowem – przepaść, choć oni walczyli o zwycięstwo etapowe i o generalkę a my już raptem o bezpieczne dojechanie do mety to był to naprawdę ciężki dzień. Statystyki w La Gazetta mówią same za siebie, ponad 5200 metrów przewyższenia, 37 stopni i 7000 bidonów które tylko jednego dnia zużyli kolarze, jednym słowem masakra. W sumie do podnóża Monte Nerone było nieźle, ale na początku podjazdu nagle nie było czym mocniej kręcić, cały podjazd cierpiałem strasznie, tysiące myśli przychodzą do głowy gdy jest tak ciężko a na liczniku brakuje wciąż grubo ponad 80 km do mety. Ale dałem radę, później nawet już nie było tak źle, ale wiadomo, że w grupetto nie ma co szacować, czy jest dobrze czy źle, po prostu się jedzie do mety i czeka na następne dni.

Jutro dzień wolny, trzeba solidnie pospać, wypocząć, przejechać trochę na rowerze, masaż i już trzeba pomyśleć o następnych etapach. A na otwarcie trzeciego tygodnia krótki acz treściwy etap na Blockhaus, 23 km podjazdu do mety.

Generalnie nie jestem zadowolony z ostatnich dni, liczyłem na troszkę lepszą swoją postawę, ambicji nie brakuje, noga też się w miarę kręci co sam sobie udowodniłem na etapie do Bolonii ale ciągle coś nie trybi. [schowaj]

Komentarze:

nie ma jeszcze komentarzy do tej wiadomości

Autor:
Treść:

[schowaj]